CLOSER

Auteur: Patrick Marber
Regie: Roel Vanderstukken
Cast: Miet Bijnens, Colette Caubergh, Paul Vanhoutte, Didier Winants

    De Londense schrijver Dan werkt als samensteller van overlijdensberichten. Hij ontmoet er de Amerikaanse Alice, die in Londen wil ontsnappen aan een opdringerige ex. Tijdens een fotoshoot ontmoet Dan de recent gescheiden fotografe Anna, tot wie hij zich enorm voelt aangetrokken. Hij flirt volop met haar, maar zij houdt de boot schijnbaar af.
      De protagonisten van “Closer” schermen met grote woorden als liefde, oprechtheid en trouw, maar weten ze wel wat die echt betekenen?
      Misschien is het niet onmogelijk voor twee mensen om samen gelukkig te zijn, maar dat is het zeker voor de vier individuen van dit verhaal.
      Waar het uiteindelijk over gaat, is dat dit vier personages zijn die verliefd zijn op de notie van het verliefd zijn zelf: ze flirten graag, ze spelen graag met grote woorden zoals “voor altijd” en “ik hou van jou”, maar als puntje bij paaltje komt, denken ze in de eerste plaats aan zichzelf.
      Het gaat de personages van “Closer” niet over liefde, maar over bezit: ze willen dat hun partner helemaal van hén is. Ze willen niet van iemand houden, met alles wat daarbij hoort, maar ze willen kunnen zeggen dat ze iemand hebben die aan hen toebehoort. Dat is geen oprechtheid, maar de schijn van oprechtheid. Geen liefde, maar de schijn ervan.
         “Closer” drijft op een eigenaardige paradox: hoe eerlijker de personages pretenderen te zijn tegen elkaar, hoe hypocrieter ze eigenlijk worden. Wat we hier krijgen, is het verhaal van twee mannen en twee vrouwen. Ze worden verliefd op elkaar, hebben seks, bedriegen elkaar, verbreken hun relatie, komen weer samen, zeggen dat ze van elkaar houden, enzovoort...
      Patrick Marber geeft ons hier een soms beenharde, oprechte, overtuigende blik op vier fundamenteel egoïstische mensen die samen in een soort van seksuele arena worden gegooid en het daar dan maar moeten uitvechten.
      Het resultaat is fascinerend en bijwijlen hilarisch om naar te kijken.

“CLOSER” is een vlotte, komische, intelligente en licht erotische komedie van de Brit Patrick Marber waarvoor hij in 1998 de prestigieuze Laurence Oliver Award in ontvangst mocht nemen.

Het toont de eerste en laatste ontmoetingen van twee stellen en hoe ze elkaar met elkaar bedriegen. Het toneelstuk is een aaneenschakeling van heftige, emotionele scènes gecombineerd met scherpe, humoristische dialogen die voor iedereen herkenbaar zijn. Als publiek zien we alleen de hoogtepunten (de verliefdheid) en de dieptepunten (het verraad). Wees gerust, “CLOSER” laat niemand onbewogen.

Enkele maanden geleden werd “CLOSER” verfilmd met niemand minder dan Jude Law, Clive Owen, Nathalie Portman en Julia Roberts Law in de hoofdrollen.

Bij T.N.T. treden voor U op : Miet Bijnens, Colette Caubergh, Paul Vanhoutte en Didier Winants.

 

Interview met regisseur: Roel Vanderstukken 

Wie of wat heeft jou kunnen overtuigen/overhalen om in het verre Limburg een regie te komen doen?

     Mijn vader, Wannes, heeft voor TNT de voorbije seizoenen een aantal producties geregisseerd. Vanzelfsprekend proberen we elkaars bedrijvigheden op de voet te volgen. Op die manier kwam ik met het Tongers Nieuw Theater in contact. Snel werd duidelijk dat er heel wat talent in deze groep te ontginnen viel. Dat is altijd een meevaller voor een regisseur. Ook op technisch vlak worden bij TNT vaak kosten noch moeite gespaard. Het heeft dan ook niet veel voeten in de aarde gehad eer ik met een volmondig en enthousiast ja inging op de vraag om eens samen te werken.

Valt dit te combineren met al jouw andere beroepsactiviteiten?

     Om eerlijk te zijn, amper! Ik ben professioneel zowel voor theater als televisie met verschillende projecten bezig. Het combineren kan, maar werkdagen van 17 uur zijn dan eerder de regel dan een uitzondering. Vorig seizoen heb ik voor het eerst sinds mijn opleiding, een gans jaar, alles op het spelen geconcentreerd, precies omdat ik vreesde dat er te weinig tijd zou zijn om alles goed te doen. Lang heb ik het blijkbaar niet vol gehouden. Het kriebelde te erg, ik kan spelen en regisseren na een tijdje echt gaan missen.

"Closer" op het witte doek of "Closer" in de theaterzaal. Waar gaat jou voorkeur naar uit?

     Zeker op de scène. Ik kende de theatertekst al een aantal jaren. Na het zien van de film bleef ik eerlijk gezegd een beetje op mijn honger zitten. Wanneer ik een tekst begin te lezen doe ik dat automatisch vanuit het regisseurs-perspectief. Een beetje een misvorming overgehouden aan mijn opleiding misschien en knap lastig wanneer je eigelijk als acteur aan zo'n tekst zou moeten beginnen. Na het lezen van Closer zat ik meteen met een hoop ideeën in mijn hoofd. Dan kijk je logischerwijs al wat kritischer naar zo'n film. Ik zag vooral gemiste kansen.

Hoe zou jij het stuk in enkele woorden omschrijven om het grote publiek warm te maken en achter de kijkkast uit te halen om naar deze theaterproductie te komen kijken.

     Na een repetitie gaan we met zijn allen vaak nog wat drinken. Op een avond bedachten we een subtitel, "love lust lost", "man vrouw beest". Dat dekt grotendeels de lading. Dat, en het besef dat je de dag van vandaag maar beter een groot relativeringsvermogen hebt. Theater heeft ons mensen altijd een spiegel voorgehouden. Closer doet dat zeker ook.